เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนก็กำลังจะเป็นปี

แต่ไม่มีอะไรเลย....

ไม่มีซักอย่าง...

อนาคตที่ไม่แน่นอน  ชีวิตที่แขวนบนเส้นด้าย

มันช่าง....ทรมาน

เหนื่อย  เครียด  เบื่อ
ทั้งๆที่ไม่ได้อะไรนี่แหล่ะ

เช้าที่แสนโหดร้ายกลับมาอีกแล้ว
มองไปรอบๆมันมืดมันหม่นไปหมด
บางทีก็ท้อแท้ขึ้นมา

บางครั้งต้องการกำลังใจ

แต่กำลังใจก็เป็นเพียงแค่ "กำลังใจ"

สู้เพื่อฝันสินะ ที่ทำอยู่เนี้ย วันนี้เพ้อเจ้อมากค่ะ
เหนื่อยมากเลย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ล้าไปหมด
อยากจะหายไป หายไปเลย แต่เป็นไปไม่ได้
ตอนนี้รู้ตัวเองว่าไม่แข็งแกร่งเหมือนเดิม อาจเป็นเพราะหลายสาเหตุ
แต่เหนื่อยเหลือเกิน หดหู่ มันท้อไปหมด

รึบางที....เราอาจจะฝันสูงไป

ไม่ใช่สิ สู้แค่ไหนเราก็ต้องเอาลงมาให้ได้
สองมือนี่แหล่ะจะเอื้อมมาให้ได้ สองเท้าจะเขย่งขึ้นไป

เฮ้ออออออออออออออ

คนบ้าเป็นแบบนี้นี่เอง

แปรปรวณมากค่ะ เหนื่อย ท้อ ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
เฮ้ออ ไปนอนดีกว่า จะได้กลับมาเป็นคนเดิม^^

edit @ 16 Oct 2007 04:56:34 by MMHAE